Blog

Apr 26, 2016

Wat er aan vooraf ging... voordat Do luisterde


Ik heb 3 honden waarvan twee Mechelse herders die letterlijk en figuurlijk over me heen begonnen te lopen, omdat zij wisten dat ik hun tweeën niet tegelijk kon corrigeren vanwege mijn fysieke beperkingen die ik heb als rolstoelgebruiker. Hierdoor werden ze steeds brutaler en hadden steeds minder respect voor mij in de stijl van blauwe plekken enz. Als de bel ging, had ik mijn handen er vol aan om ze op te sluiten. Daarnaast begonnen ze steeds meer te blaffen en voor mij steeds moeilijker om ze uit de hoge drift te halen. Thuis leren behoorde eigenlijk niet meer tot de mogelijkheden.

Op een gegeven moment heb ik Bureau hond ingeschakeld omdat het zo niet langer kon doorgaan. Toen hebben we meerdere dingen tegelijkertijd aangepakt. Bij de makkelijkste hond van de twee hebben we eerst anti blaf band om gedaan zodat die zichzelf corrigeerde en waardoor de andere honden niet meer werden getriggerd om mee te blaffen.

Anja vroeg aan mij of ik had nagedacht over de e-collar. Uiteraard kende ik deze methode maar ik had er moeite mee omdat ik het dieronvriendelijk vond. Anderzijds besefte ik maar al te goed dat dit de allerlaatste mogelijkheid was, wilde ik alle honden kunnen houden. Samen hebben we hier uitgebreid over gehad en ik merkte al snel dat de minimale prikkeling voldoende was om Do uit de hoge drift te halen, waardoor ik weer respect kreeg van mijn honden.

Samen met Anja aan de slag gegaan met de e-collar training. Dat heeft heel veel rust gebracht in huis en hiermee kan ik inmiddels de beide honden uit hun hoge drift halen. Voor de moeilijkste hond hadden we nog de volgende huisregel ingesteld: of in de bench, of vast aan de rolstoel, zodat zij op mij gaat letten en niet anders om. Daarnaast leerde de hond hierdoor dat ik het rust punt ben. Tegenwoordig gaat de ene hond onder mijn rolstoel liggen en Do ligt nu vaak uit zichzelf tegen een van mijn wielen aan.

Ik ben anders tegen de e-collar gaan kijken. Ik zie het nu meer als een communicatiemiddel tussen mij en de honden. Juist ook omdat ik weet dat de prikkels van minimaal niveau zijn. Doordat er nu meer rust is in huis, is Do ook veel ontvankelijker geworden voor het begrijpen en uitvoeren van commando's. Inmiddels kan ik gewoon de voordeur open doen. En ik merk dat ik steeds minder de e-collar gebruik omdat ze luistert naar mijn stem. En natuurlijk zoekt Do soms haar grenzen op, maar nu op een gezonde manier. Het is nu een leuke puber waar ik niet alleen heel trots op ben, maar ook nog eens extra geniet van alle toekomstige mogelijkheden.

Gezien al deze positieve vorderingen heeft Do voldoende rust gevonden om met mij samen behendigheid te gaan doen. Graag vertel ik daar meer over in een volgend blog.