Blog

Sep 22, 2017

Help mijn hond is een puber


Mijn 1-jarige zwarte Duitse herder Zorro is al een paar keer eerder mee geweest als gasthond naar het bejaardentehuis te Frankenland in Schiedam waar we een uurtje op theekransje gaan. Van de onzekere Zorro toen hij voor de eerste mee ging, daar is niks meer van over.

De buschauffeur die ons kwam ophalen, was er wel heel vroeg, met als gevolg dat ik de tijd niet meer had om de halti bij Zorro om te doen. Dit kost altijd enige tijd omdat hij nooit mee wil werken als ik hem om wil doen, want hij heeft er een hekel aan. Oké dan de riem aan de halsband. 

De chauffeur moest toch de hond over pakken. Daar dacht Zorro duidelijk anders over. Eerst probeerde Zorro op te springen tegen de chauffeur in de stijl van: Vindt je me leuk? Vindt je me leuk? Maar de chauffeur zag zijn gedrag niet zitten en vond het helemaal niet leuk omdat hij duidelijk geen honden gewend was.

Eenmaal buiten zei ik tegen de chauffeur dat Zorro wel via het zijtrapje van de bus in kon klimmen. Maar Zorro zei beslist nee en wilde per se aan de achterkant samen met mij op de lift staan. Zucht ook goed.

Bij Frankenland aangekomen, stapte ik als eerste uit de bus tot groot ongenoegen van Zorro. Vol ongeduld trok hij zich los toen de chauffeur hem probeerde te begeleiden via het trapje aan de zijkant van de bus. Een garantie heb ik: hij is op mij gericht en kwam dus op me afgestormd. Gelukkig sprong hij me niet om ver. Vol zelfvertrouwen sleurde hij me mee naar binnen en maakte misbruik van het feit dat hij zijn volle gewicht in de halsband kon gooien bij gebrek van de halti. Wat hem betreft kon het grote feest beginnen.

Oké, oké dit vroeg duidelijk om een time out. Tijd voor de halti. Zorro gaat met mij mee en niet anders om. Onderweg naar de afdeling weet hij nog een paar harten te veroveren. Hij weet donders goed, dat hij een lief koppie heeft. Eenmaal boven bij het theekransje met de ouderen lijkt hij helemaal los te gaan. Van het beheerste spelen zoals de voorgaande keren, is helemaal niets meer over.

Het lijkt wel of ik een stuiterbal heb meegenomen. Hij springt tegen stagiaire op. Het speelgoed vliegt door de kamer en hij kruipt regelmatig onder een van de rolstoelen om een van de balletjes te pakken. Hij weet gauw een van de stoffen balletjes kapot te bijten die van het huis zijn. Moest dat nou Zorro? Vol zelfvertrouwen daagt hij de bewoners uit door een balletje op hun schoot te leggen, maar pakt het gauw weer zelf alvorens ze het speeltje kunnen weggooien. Tijdens de koekjes ronden moet ik soms streng zeggen dat hij het zachtjes moet aanpakken. Terwijl hij dat donders goed weet.

Ik weet het nu zeker, zijn puberteit is begonnen.